خداوند متعال ناگسستنى مىيابد ، اگر چه خطايا و ذنوبش آن اندازه است كه در مزعمه و پندارش ، ممكن است با حسن ظنّ ، در موازنه ، به معادله برخيزد ، و با اين تعبير لطيف رقت‌انگيز به عظمت خيره كنندهء معاصى خويش اعتراف مىنمايد ، و معذلك اين معاصى عظيمه يا رأى چيرگى بر حسن ظنّ به خداى تعالى را ندارد و يا آن همه ثقلى كه دارد از گسستن رشتهء رجا و اميدواريش به الطاف الهى ، ناتوان است . بلى ، حسن ظنّ باللّه تعالى يعنى اعتقاد خير و رحمت به خداوند - عزّ و جلّ - و فقط او را ارحم الرّاحمين وجود مطلق دانستن ، يگانه تكيه‌گاه وثيق است ، چرا كه تحصيل اخلاص در عمل بسيار دشوار ، و بر فرض تحصيل اخلاص و رهايى از عبادت اكوان و ربوبيّت نفس ، انسان مخلص چه حقّى بر خداى تعالى دارد ؟ ! مگر نه اين است كه عامل و عمل و اخلاص و همهء مبادى عبادتش ، ملك خداوند سبحان است ، پس تكيه بر اعمال نوعى خودفريبى است چنان كه در حديث قدسى آمده : لا يتكل العاملون على اعمالهم - الى ان قال - : و لكن برحمتى فليثقوا و فضلى فليرجوا و إلى حسن الظنّ بى فليطمئنوا . . . « 1 » عابدان و پارسايان به اعمالشان تكيه نكنند - تا آنجا كه فرمودند : ولى به رحمتم اعتماد كنند و به فضل و احسانم اميدوار شوند و به حسن ظنّ به من بيارامند . . . »

--> ( 1 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 71 .